Wymagania zawarte w planie realizacji BIM (BEP) nie mają sensu, jeśli nikt nie jest w stanie ich jednoznacznie zweryfikować.
W tym artykule chcę omówić praktyczną umiejętność, która pozwala koordynatorom BIM zaoszczędzić mnóstwo czasu. Chodzi o zdolność do przekształcania wymagań z planu BEP lub EIR w zasady, które dają jednoznaczny wynik pozytywny lub negatywny.
To ważne zagadnienie, ponieważ wiele zespołów uważa, że ma już wymagania BIM w swoim projekcie, ale w praktyce dysponuje jedynie ogólnikowymi stwierdzeniami, które powodują zamieszanie. Gdy nauczysz się, jak przekształcić te stwierdzenia w sprawdzalne reguły, koordynacja stanie się łatwiejsza do przeprowadzenia, łatwiejsza do wyjaśnienia i znacznie łatwiejsza do powtórzenia.
Porozmawiajmy o tym nieco głębiej.
Prawdziwym problemem nie są brakujące kontrole. Są to wymagania, których nie da się sprawdzić.
Wiele problemów związanych z koordynacją zaczyna się jeszcze przed wykrywaniem kolizji.
Zaczyna się to od sposobu, w jaki sformułowane są wymagania.
Większość z nas spotkała się z sformułowaniami typu „model musi być poprawnie utworzony” lub „elementy muszą być nazwane zgodnie z normami”. Brzmią one rozsądnie w ramach BEP, ale nie są wystarczająco przydatne przy sprawdzaniu. Nie mówią, jakie obiekty są uwzględnione, co dokładnie musi być spełnione, jak rygorystyczna jest zasada ani jakie dowody potwierdzają wynik.
W rezultacie zespół zajmuje się koordynacją opartą na dyskusjach zamiast koordynacją opartą na sprawdzaniu.
Właśnie dlatego tak wiele spotkań koordynacyjnych wydaje się trwać dłużej, niż powinno.
Kiedy wymagania są niejasne, każda dziedzina wypełnia tę lukę własną interpretacją.
Wtedy ta sama kwestia jest omawiana w kółko. Jedna osoba twierdzi, że model jest w porządku. Inna mówi, że nie jest zgodny z wymaganiami. Trzecia pyta, co w tym przypadku właściwie oznacza „zgodny”. Problemem nie zawsze jest model. Często problemem jest sformułowanie kryterium sprawdzania.
Niejasność powoduje konieczność ponownej pracy, osłabia odpowiedzialność i obniża zaufanie do procesu sprawdzania.
#1 - Pierwszym błędem jest rozpoczęcie od parametru zamiast od celu.
Wiele osób od razu przechodzi do pytania: „Którą właściwość powinniśmy sprawdzić?”.
Wydaje się to praktyczne, ale często jest to zbyt wczesny etap.
Lepszym punktem wyjścia jest prostsze pytanie.
– Dlaczego w ogóle potrzebujemy tej informacji?
– Kto będzie z niej korzystał?
– i od jakiej decyzji zależy?
To ważne, bo pomijając cel, często tworzy się kontrole, które generują szum zamiast wartości. Zespoły zaczynają sprawdzać szczegółowe informacje zbyt wcześnie lub sprawdzają rzeczy, które nie są jeszcze potrzebne na obecnym etapie. Wtedy wyniki stają się zbyt obszerne, zespół projektowy jest przeciążony, a proces sprawdzania traci wiarygodność.
Zanim napiszesz regułę, wyjaśnij kontekst. Kto potrzebuje wyniku, na jakim etapie i do jakiego produktu (model natywny, IFC, wymagania dotyczące nazewnictwa, raport czy coś innego). Już ten jeden krok eliminuje wiele tarć.
#2 - Drugim błędem jest traktowanie jednego zdania z dokumentu BEP jako pojedynczego testu.
To jeden z głównych powodów trudności.
Wymagania zawarte w dokumentach BEP lub EIR są często zbyt szerokie, by można je było przekształcić w pojedynczy test. Wyglądają jak jedno zdanie, ale w rzeczywistości zawierają wiele warunków.
Weźmy na przykład takie wymaganie: „Informacje dotyczące drzwi muszą być kompletne i zgodne ze standardami projektu”.
Może to brzmieć jak jeden wymóg, ale zazwyczaj zawiera kilka oddzielnych testów. Być może trzeba będzie sprawdzić, czy wymagana właściwość istnieje, czy jest wypełniona, czy wartość pasuje do listy dozwolonych wartości, czy istnieje klasyfikacja oraz czy dane pojawiają się poprawnie w wynikach.
Innymi słowy, jedno sformułowanie wymogu często trzeba podzielić na podstawowe punkty kontrolne.
To nie jest nadmierne komplikowanie procesu. To sprawia, że proces jest w ogóle możliwy.
#3 - Trzecim błędem jest mylenie kontroli informacji z kontrolami geometrii.
Są one ze sobą powiązane, ale nie są tym samym.
Kontrole informacji skupiają się na takich kwestiach, jak właściwości, klasyfikacja, nazewnictwo lub inne wymagania alfanumeryczne. Kontrole geometrii dotyczą przecięć, przebić i odstępów. Kontrole realizacji skupiają się na tym, co faktycznie jest przekazywane, np. na nazewnictwie i oczekiwaniach związanych z eksportem.
W przypadku wymagań informacyjnych, IDS – Information Delivery Specification (specyfikacja dostarczania informacji), może być bardzo przydatnym sposobem sformalizowania tego, co musi być obecne i jak powinno być zorganizowane w dostarczanych danych modelu. Doskonale nadaje się do kontroli informacji, ale nie do kontroli geometrii, takich jak kolizje czy odstępy.
Dlatego pierwszy krok pozostaje ten sam: najpierw zdefiniuj wymaganie jako jasną, możliwą do sprawdzenia regułę, a następnie wybierz odpowiednią metodę kontroli.
Błąd pojawia się, gdy zespoły próbują stosować jedno podejście do wszystkiego. Wtedy wybierają niewłaściwą metodę sprawdzania, oczekują niewłaściwego rodzaju wyników i są sfrustrowani, gdy wynik nie odpowiada na prawdziwe pytanie.
Prostym sposobem na uniknięcie kłopotów jest w pierwszej kolejności zdecydowanie, z jakim rodzajem wymagania mamy do czynienia. Dopiero potem należy wybrać sposób jego sprawdzenia.
Oto jak to naprawić.
Za każdym razem, gdy pracujesz z wymaganiami typu BEP lub EIR, stosuj powtarzalny proces ich przekształcania.
Krok 1. Przenieś wymaganie do tabeli roboczej.
Nie próbuj przeprowadzać kontroli bezpośrednio na podstawie akapitu w pliku PDF.
Najpierw przenieś wymaganie do prostej tabeli roboczej, którą możesz łatwo zarządzać. Dzięki temu praca przestaje polegać wyłącznie na czytaniu, a staje się działaniem praktycznym.
Praktyczny wiersz może zawierać identyfikator wymagania, oryginalny tekst, odpowiedni etap lub kamień milowy, produkt końcowy oraz prawdopodobny typ kontroli. Nie tworzysz tutaj idealnego systemu. Tworzysz miejsce, w którym wymaganie można przełożyć na coś, co da się przetestować.
Ten krok poprawia również komunikację w zespole, ponieważ ludzie dyskutują nad jednym wierszem w tabeli, a nie kłócą się nad długim akapitem w dokumencie.
Krok 2. Przed napisaniem reguły przeprowadź szybki test sprawdzalności.
W ten sposób można zapobiec wielu przyszłym problemom.
Zanim napiszesz regułę, zadaj sobie pytanie, czy wymaganie zawiera już minimalne elementy niezbędne do uznania go za spełnione lub niespełnione. Jeśli brakuje choćby jednej części, nie jesteś jeszcze gotowy do zdefiniowania reguły.
Wykorzystaj krótki test, taki jak ten:
- Jaki jest cel (które obiekty lub pliki sprawdzamy)?
- Jaki jest warunek (co musi być spełnione)?
- Skąd pochodzą dane (model natywny czy IFC)?
- Jakie są kryteria akceptacji (w tym jednostki, tolerancja, dopuszczalne wartości, jeśli to konieczne)?
- Jakie dowody powinna dostarczyć kontrola?
Jeśli nie potrafisz jasno odpowiedzieć na te pytania, wymaganie może nadal być ważne jako intencja, ale nie jest jeszcze możliwe do sprawdzenia. Najpierw trzeba je przeredagować.
POBIERZ PRZEWODNIK PO BIM KOORDYNACJI
Zapisz się na naszą listę email i pobierz Praktyczny przewodnik po Koordynacji BIM.
Interaktywny poradnik pełen wskazówek, wykresów, map myśli i praktycznych ćwiczeń, które nauczą Cię podstaw BIM Koordynacji. Całkowicie za darmo.
Krok 3. Przekształć ogólne wymagania w konkretne reguły.
W tym momencie proces znacznie się upraszcza.
Nie musisz za każdym razem wymyślać nowego stylu sformułowań. Wykorzystaj kilka prostych wzorców i stosuj je konsekwentnie. Na przykład:
1. Jeden wzorzec reguły może określać, że wszystkie obiekty docelowe muszą posiadać określoną właściwość o dozwolonej wartości lub zakresie.
2. Inny wzorzec może określać, że żaden obiekt ze zbioru A nie może przecinać się ze zbiorem B poza określoną tolerancją.
3. Kolejny może określać oczekiwania dotyczące nazewnictwa lub klasyfikacji.
Nie chodzi o to, aby brzmieć formalnie. Chodzi o to, aby reguła była czytelna i możliwa do przetestowania. Gdy sformułowanie reguły jest jasne, łatwiej jest skonfigurować sprawdzanie, a wynik jest łatwiejszy do zrozumienia i wykonania przez zespół projektowy.
Krok 4. Zdecyduj, gdzie znajduje się prawdziwa wersja danych.
To niewielki krok, ale pozwala uniknąć wielu nieprzyjemnych rozmów w przyszłości.
Dane mogą istnieć w modelu autorskim (w programach takich jak: Revit, ArchiCAD, Tekla itp.), a mimo to nie być zawarte w pliku IFC eksportowanym jako produkt końcowy. Oznacza to, że zespół może sądzić, że spełnia wymagania, podczas gdy dostarczony plik IFC ich nie spełnia.
Dlatego dla każdej reguły należy zdecydować, gdzie powinna odbywać się kontrola. Czy jest to kontrola modelu natywnego, kontrola IFC, czy też obie?
Jeśli wymagania dotyczące pliku końcowego są powiązane z IFC, to często nie wystarczy sprawdzić tylko model natywny. Należy również zweryfikować dostarczony plik. Jest to szczególnie ważne, gdy eksport IFC lub mapowanie parametrów i klas IFC może zmienić zawartość pliku.
Krok 5. Jasno określ kryteria akceptacji.
W tym miejscu wiele kontroli wygląda poprawnie na papierze, ale w praktyce nadal kończy się niepowodzeniem.
Zasada nie jest kompletna, dopóki kryteria akceptacji nie są jasne.
W przypadku kontroli informacji może to oznaczać dozwolone wartości, wzorce składniowe, wymaganą kompletność lub to, co uznaje się za brakujące.
W przypadku kontroli geometrii może to oznaczać rodzaj warunku geometrycznego oraz tolerancję wraz z jednostkami.
Bez tego dwie osoby mogą przeczytać ten sam wymóg i zastosować różne standardy. Wówczas zespół uważa, że oprogramowanie jest niespójne, podczas gdy prawdziwym problemem jest to, że wymóg nigdy nie został w pełni zdefiniowany.
Krok 6. Przed uruchomieniem kontroli określ, jakie informacje mają stanowić dowód.
Czerwony wynik w narzędziu kontrolnym nie jest ostatecznym rezultatem.
Ostatecznym rezultatem jest wynik, na podstawie którego inna osoba może podjąć działania.
Oznacza to, że dowody powinny jasno wskazywać, która zasada nie została spełniona, która wersja została sprawdzona, jakie elementy są tym dotknięte, gdzie znajduje się problem oraz co należy naprawić. Jeśli wynik kontroli nie odpowiada na te pytania, zespół wciąż będzie musiał zorganizować spotkanie tylko po to, by zrozumieć problem.
W tym momencie proces sprawdzania nie pozwala zaoszczędzić zbyt wiele czasu.
To właśnie ta zmiana sposobu myślenia poprawia jakość koordynacji.
Nie chodzi tylko o przeprowadzanie kontroli. Tworzysz mały system testowy wokół wymagań projektu.
System ten ma zdefiniowane zasady, zdefiniowany harmonogram i zdefiniowane dowody. Ułatwia to również ponowne sprawdzanie, ponieważ logika jest już zapisana i nie zależy od pamięci ani osobistej interpretacji.
To jeden z powodów, dla których dobrzy koordynatorzy BIM wyglądają na spokojnych i pewnych siebie w złożonych projektach. Nie próbują zapamiętać wszystkiego podczas spotkań. Polegają na ustrukturyzowanych kontrolach.
Jeszcze jedna praktyczna uwaga. Nie każdy prawidłowy wymóg powinien być sprawdzany już teraz.
Niektóre wymogi są poprawne, ale nie są jeszcze aktywne.
Nie oznacza to obniżania standardów. Oznacza to ustalenie kolejności stosowania standardów.
Jeśli wymóg dotyczy późniejszego etapu, należy go zachować w planie i aktywować, gdy projekt osiągnie odpowiedni etap. Ogranicza to zbędny szum i pomaga zespołowi skupić się na tym, co jest teraz istotne.
W praktyce jest to jeden z najprostszych sposobów na utrzymanie zaufania do procesu sprawdzania.
Podsumowanie
Największym sukcesem nie jest stworzenie większej liczby zasad. Największym sukcesem jest ograniczenie liczby sporów podczas procesu koordynacji.
Gdy wymagania stają się możliwe do sprawdzenia, koordynacja staje się bardziej przejrzysta, szybsza i łatwiejsza do powtórzenia w różnych zespołach i projektach.
Jeśli pracujesz z BEP lub wymaganiami informacyjnymi i chcesz się w tym rozwijać, może Cię zainteresować mój program BBC.
Zobacz szczegóły tutaj: https://becomebimcoordinator.com/
Dziękuję za przeczytanie do końca!
Jeśli tak, to jestem przekonany, że spodoba Ci się również mój newsletter poświęcony koordynacji BIM.
W każdą środę zagłębiam się w różne tematy związane z koordynacją/zarządzaniem BIM, dzielę się wskazówkami, praktycznymi materiałami i pomagam profesjonalistom stać się lepszymi koordynatorami BIM.
